สวัสดีคะ ... กลับมาทักทายอีกรอบหลังจากเงียบหายไปหลายวัน
ร้านอาหารเปิดขายอย่างเป็นทางการแล้ว ยุ่งวุ่นวายมากมายเชียว
แรก ๆ ที่เปิดร้าน เป็นหลายสิ่งใหม่ ๆ มารวมกัน
เครื่องทำกาแฟใหม่ ครัวใหม่ คอมคีย์ออเดอร์ใหม่
คนทำงานใหม่ ๆ การปะทะกันจึงเกิดขึ้นมากมาย
 
แรก ๆ ท้อมาก ร้องไห้ตลอด แบบไม่ไหวแล้ว ๆ
ทำไมต้องทำงานหนักขนาดนี้??
มาถึงร้านสิบเอ็ดโมง ทำงานทั้งวันยันตีหนึ่งตีสอง
เหนื่อย เครียด ปัญหามากมายรุมเร้า
 
แต่ทุก ๆ อย่างที่เกิดขึ้น มันก็ทำให้เราเกิดความรู้สึกนึงขึ้นมาว่า
 
"รู้สึกรักแม่ขึ้นมามากมายจัง..."
 
แม่ต้องเหนื่อยแค่ไหนนะ กว่าจะได้เงินแต่ละบาทมาส่งเราเรียน
มาเลี้ยงดูเรา และครอบครัวที่เมืองไทยตอนแม่ทำงานที่ฮ่องกงคนเดียว
 
เพราะงานหนักขนาดนี้สินะ แม่จึงตัวเล็กขนาดนี้
 
เพราะงานหนักขนาดนี้สินะ แม่จึงเจ็บป่วยออด ๆ แอ๊ด ๆ ตลอดเวลา
 
รู้ซึ้งถึงคำ ๆ นึงที่มีคนเคยพูดไว้ว่า
 
"ยิ่งเราโตขึ้น โตขึ้น แม่เราก็ตัวเล็กลง เล็กลง ..."
 
มองย้อนกลับไปถึงอะไรหลายสิ่งอย่างที่เราเคยทำลงไป
มันดูไร้สาระมากมายเลยทีเดียว เมื่อเทียบกับสิ่งที่แม่ทำให้เรา
 
รู้สึกว่าตัวเองซวย ๆ รับเบญจเพสเหมือนกันนะ
ไปทำงานนี่ วันไหนไม่ได้เลือด ไม่ได้แผล ไม่ใช่เรา
ลื่นล้ม หลังฟาดพื้นบ้าง มีดบาดบ้าง เดินชนโต๊ะ ตู้ ประตูบ้าง
ขนาดกระดาษลังยังบาดนิ้วเราให้มีเลือดได้
 
แม่ก็ป่วยตลอด แถมยังดื้อไม่ยอมให้เราช่วยแม่เยอะ ๆ
อะไร ๆ ก็ทำเอง ทำเอง ... ที่หนักสุดก็เร็ว ๆ นี้
แม่นั่งซ้อนจักรยานพ่อเลี้ยงแล้วตกรถ ช้ำถลอกเขียวกันไปเลยทีเดียว
 
นอกจากปัญหาทางนี้แล้ว ...
เมื่อสองสามวันก่อน คุณตาเราล้มป่วยต้องเข้า โรงพยาบาล
ตอนแรกก็ไม่รู้ ทักแม่ไปว่า "แม่เป็นไร ทำไมตาแดง.."
 
"ตาล้ม ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล"
 
แม่พูดจบปุ๊บ น้ำตาไหลพรากทันที
รีบหยิบโทรศัพท์ต่อสายตรงไปหาคนที่เมืองไทยแบบไม่ต้องคิด
 
นาทีนั้น คิดอย่างเดียวว่า "อยากกลับเมืองไทย อยากไปหาตา ..."
เราสนิทกับตามากกกกกกก ตาเป็นคนเดียวในบ้านที่เข้าใจเราที่สุด
ถึงจะมีเถียงกันบ้าง ทะเลาะกันบ้าง งอนกันบ้าง
แต่ตาก็มีวิธีการสอนให้เรารู้ว่า อะไรควร ไม่ควร...
 
ที่เราเป็นเราอย่างทุกวันนี้ ตามีส่วนอย่างมากกกกกก
 
วันพ่อ โทรหาตา ถามไถ่อาการและสุขสันต์วันพ่อ
คุยกับตา นานมาก คุยไปน้ำตาไหลไป
เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างอยู่ที่นี่ให้ตาฟัง
ตาก็พยายามพูดให้เราอดทน แล้วก็ช่วยแม่ไป
แต่มีคำพูดนึง ที่ตาพูดออกมาบ่อยมาก
 
"ถ้าไม่ไหวก็กลับมา บ้านก็มีให้อยู่ กลับมาแล้วจะทำอะไรก็ว่ากันอีกที
แต่ตอนนี้ใจเย็น ๆ ช่วยแม่ไปก่อน ให้ทุกอย่างลงตัวกว่านี้
ตาให้เวลาอีกปี แล้วถ้ามันโอเคก็ค่อยว่ากัน ..."
 
ตาบอกว่า แม่แกน่ะดื้อ ไม่ยอมฟังใครหรอก
เราเลยบอกตาไปว่า
 
"ลูกตา หลานตา ก็ดื้อเหมือนตาน๊าาาาาาา..."
 
หลังจากทำงานมายี่สิบกว่าวัน
เงินเดือน เดือนแรกที่ออกมา
รู้สึก...คุ้มนะกับความเหนื่อยที่ทำลงไป
และที่สำคัญ เป็นครั้งแรกที่แม่ยอมรับเงินจากเรา
ซึ่งถึงกับต้องยกเหตุผลร้อยแปดพันเก้า
เพื่อให้แม่ยอมรับเงินกันเลยทีเดียว ฮ่าๆๆๆ
 
ถึงจะเหนื่อยแค่ไหน จะท้อพียงใด
ก็ต้องสู้ต่อไป ตราบที่แม่ก็ยังทำแบบสู้ตายเช่นกัน
 
รอแม่ได้ทุนคืน รอให้อะไร ๆ มันเรียบร้อยกว่านี้
เราคงจะได้ทำตามสิ่งที่ตัวเองฝันบ้าง
 
ตอนนี้ อะไร ๆ ก็กำลังจะดีขึ้นบ้างแล้ว
รอดูเดือนสิบสองอีกเดือน ทุกอย่างก็คงชัดเจนกว่านี้
 
แวะมาบ่น ๆ เก็บไว้ อ่านย้ำเตือน ถึงสิ่งที่ตัวเองอยากทำ
 
อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ๆ
อย่าลืมดูแลตัวเองมากมากนะคะ
 
แล้วก็..มีความสุขกับทุกวันที่หายใจ เนาะ ๆ
สู้กันต่อไป โย่ววววววววว!!!!

Comment

Comment:

Tweet

คงแปลกใจใครหว่า บังเอิญไปบล็อก 11

แล้วเจอเลยแวะมาดูนะ ไปละ

#4 By ปิยะ99 on 2011-07-19 16:36

สู้ๆนะคะพี่ออน
น้องเป็นกำลังใจให้เสมอนะ
อยากร้องไห้ก็ร้องเพราะน้ำตามันจะทำให้เราเข้มแข็งขึ้นนะคะ
ดูแลสุขภาพด้วยน้า
รักพี่ออน^^

#3 By baby_noon on 2010-12-16 13:38

เป็นลูกที่น่ารักมากๆเลยจ้าาา
แค่นี้คุณแม่คงชื่นใจมากๆ
ขอให้คุณตาหายป่วยไวๆนะคะ
ความกดดันท้อใจถ้าฮึดได้มันจะเป็นแรงผลักดันที่ดีเลยค่ะ
เป็นกำลังใจให้นะคะdouble wink

#2 By aMy on 2010-12-09 14:46

ชีวิตจริงๆ มันไม่สนุกเท่าไหร่หรอกเนอะ
ค่อยๆ เรียนรู้ ค่อยๆ ปรับกันไป
จะได้เติบโตอย่างมีคุณภาพ
big smile big smile

#1 By |:| ShaKo |:| on 2010-12-08 20:14